KutBinnenlanders.nl

Hemelvaart bracht ik door bij vrienden. Heerlijk in hun immense tuin op het zuiden.

Ondanks dat ze zijn allebei zwaar ziek zijn geweest, de man Hodgkin+hepatitis C, de vrouw longkanker en twee hartaanvallen (allemaal vorig jaar), is het gezellig. Het zijn zachtaardige lieverds, zeldzame positivo's van vijftigers die het leven nemen zoals het komt in niet aflatende vrolijkheid en optimisme. Mijn hart warmde op van hun levenshouding.

(meer)

De enige meid waarmee ik ooit een min of meer volwassen relatie heb gehad, was een meid die helemaal onder stond met acne.

(meer)

 
Verder zag hij niets goeds voor zich. Wat, nog jaren aangepraat worden welke producten hij nu weer nodig moest hebben die hij vijf minuten geleden volstrekt niet behoefde ? Of nog wat hormonale roering in zijn bloed over nog meer vrouwen die zijn pad zouden kruisen en die stuk voor stuk teleur zouden stellen want desillusie stelt nooit teleur en hij had niet meer het gevoel dat er nog iets aan hem geschikt zou zijn voor een ander om een leven mee te delen. Of wat te denken van nog een hoeveelheid volstrekt incompetente regeringen geformeerd te zien worden. Of nietsbetekenende bioscoopreleases die hem maandenlang zouden toeschreeuwen. Of  het vooruitzicht van ongetwijfeld nog méér vrijheden die hem en zijn medeburgers afgenomen zouden en die iedereen zich weer lijdzaam zonder slag of stoot zou laten afpikken. Of hoe plezier en sociaal gedrag nóg meer zich naar enkel het digitale zouden verplaatsen. Hoe de radio nóg inhoudslozere kutnummers dag in dag uit, maandenlang door zijn strot zouden proberen te duwen in heilige overtuiging dat na honderdduizend keer horen het wel goed moést klinken in iedereens oren.

(meer)

Meer informatie over deze film.

Deze Emblemata werd oorspronkelijk op TilburgZ.nl gepubliceerd op 25 november 2006.

Bij mijn aankomst in Thailand stond ze daar op de luchthaven van Udon Thani wat een mooie vrouw.

Dan sta je daar in een land dat je 2e vaderland gaat heten Thailand.

Ik zat al snel achter op haar scooter en ze raasde mij van de ene vriendin naar de andere om mij aan hun voor te stellen.

Dat scooter rijden in Thailand deed mij weer echt aan mijn jeugd in Eindhoven denken.Je raast hier net zo makkelijk met 70 km per uur door de straten en nergens geen aparte scooter of fietspaden,je moet hier gewoon als een kwajongen rijden erg goed opletten hoe de Thai rijd want het is Linksverkeer dat wel.De thai zegt gewoon de weg is er voor iedereen .Veel hebben nooit een rijbewijs behaald dus die scheuren maar raak.Een helm op das verplicht maar de controle hier op is niet optimaal.Krijg je soms een bon voor het dragen van geen helm dan kost dat je in euro ongeveer 4 eur maar het betekend ook dat je gewoon door mag rijden want die bon is bewijs dat je betaald hebt dus mag je die dag zonder helm rijden als je dat bonnetje maar laat zien.Je ziet hier kinderen van 8 jaar die soms met 4 personen op de brommer naar school rijden en niemand die ze op de gevaren wijst .In een jaar tijd gebeuren er hier 91.000 ongelukken Waarbij dan 13.000 doden  vallen en 45.000 gewonden.

Ik heb voor de zekerheid mijn Nederlandse rijbewijzen hier snel verwisseld voor een Thais scooter en auto rijbewijs en de politie vind dat geweldig een westerling met een Thais rijbewijs dat waarderen ze goed.

En meteen vroegen ze overal of ik wat wilde eten ,want eten doen ze gemiddeld in Thailand 4 a 5 keer per dag.Je moet dus niet verbaasd zijn als je ziet dat een Thai s,morgens op nuchtere maag al direct een flink bord
noodlesoep eet. Ofje ziet een Thai smorgens vroeg al een bord met rijst eten,ze mengen er dikwijls wat bladgroenten doorheen en weinig vlees.Sommige groenten plukken ze gewoon van een boom in hun eigen tuin of in de tuin van de buren das heel gewoon.

 
Otto zit. Hij luistert. Naar de geluiden zoals die er zijn. Zoals die zich voortbewegen, groeien en zich voorplanten in golven in het luchtledige, af en toe botsend tegen zaken in de ruimte, zoals daar zijn: stoel, tafel, Smeg® koelkast. Voor de rest: stilte. Totdat...de fax ratelt. En ratelt en ratelt en ratelt. Een golf papier waar geen einde aan lijkt te komen komt uit de directeursfaxmachine gerold. Oei oei oei.
Daihatsu met een megaorder voor een stukje A-kwaliteit consultancywerk. Stukje? Zeg maar gerust klont! Otto is weer helemaal boven Jan. "Yeah baby, we are back in the consultancy business!"

STAD SPREEK TOT MIJ

Stad van liefde, stad van haat, stad van gestoorden, stad van kwaad. Stad van schreeuwers, fluisteraars ook, stad van helderheid, stad van rook. Stad van doeners, stad van denkers, stad van criminelen, stad van krenkers. Stad van angsten, dood en bederf, stad van vreugde, afgebladderde verf. Stad van eenzamen, stad van verdriet, stad spreek tot mij, onthoudt mij uw woorden niet. Stad van mij, van jou, stad van ons allemaal, stad bewaar uw geheimen niet, vertel mij uw verhaal.

Arjan O.

De verhalenbundel , tips hoe men op een prettige manier in Thailand van het leven kan
genieten

Geschreven door Lowy Cremers die na 50 jaar terugkeerde naar het land van zijn dromen.

Het zal gaan over mijn besluit om naar Thailand te emigreren en hoe ik me daar thuis voel. Mijn huwelijk met de mooiste en beste vrouw uit Thailand

Ook bevat het tips voor mensen die nu of later eens Thailand willen bezoeken als tourist of gewoontes van de Thaise bevolking met veel respect voor hun koning wat ook ik heb.

Eetgewoontes van de Thaise bevolking en de omgang met westerlingen in het Thaise leven.

Wat moet je altijd doen in Thailand ,en wat moet je beslist nooit doen in Thailand .

Thaise vrouwen,Thaise mannen, Thaise Moeders , Vaders Thaise kinderen,Thaise Opa,s Thaise Oma,s

De honden van Thailand,en de katten van Thailand

De markten de dag of middag en of avond en of nachtmarkten in Thailand.

Auto of scooter of fietsen in Thailand is en blijft altijd levensgevaarlijk.

Openbaar geluid,of geluidshinder niemand stoord zich aan andermans gedrag.

Karaoke elke Thai vind het geweldig om te doen.

Kerst en nieuwjaar viering in Thailand is geheel anders dan in Europa.

Uitgaan in Thailand disco dansen restaurants en cafes er is altijd veel te feesten.

Crematies van overleden en wat daar bij allemaal komt kijken is iets apparts.

Monniken en hun Tempels. iedereen kan Monnik worden zelfs tijdelijk.

Bij De Groene Amsterdammer van de week van 5 mei zat een bijlage, het magazine Vreihijd. Het is ook gratis verkrijgbaar bij de bibliotheek. Het magazine heeft als centraal onderwerp: the paradox of freedom. A.H.J. Dautzenberg schreef een column.

Schrijver Anton Dautzenberg werd lid van de pedofielenvereniging Martijn om op te komen voor vrijheid. En moet daarvoor boeten. Door A.H.J. Dautzenberg

Ook ik heb de nodige petities getekend tegen regimes die de mensenrechten schonden. Lekker veilig, dacht ik er steeds bij, van een fikse afstand je stem laten horen. Comfortabel vanachter je computer, vanuit een land dat (mijn) vrijheid van meningsuiting verdedigt als geen ander.

Het afgelopen jaar keek ik machteloos toe hoe in Nederland de heksenjacht op pedofielen in heftigheid toenam, ook vanuit de overheid die Vereniging Martijn - die acceptatie nastreeft van seksuele omgang tussen kinderen en volwassenen - met alle macht probeert te verbieden. Veel van de schrijvers die ik bewonder schreven op een ontroerende wijze over (hun) liefde voor kinderen. Gerard Reve, Jan Hanlo, Frans Kellendonk. Pedofilie heeft voor mij dus geen negatieve connotatie. Kindermisbruik is iets compleet anders, net als kinderporno. Maar die nuance lijkt niemand meer te (willen) zien.

(meer)

 
Diederik’s nagels groeven zich in de armen van zijn stoel. Zijn knokkels schitterden wit bij het flikkerend licht van de televisie, die hij zonder geluid had aangezet. De laatste tijd keek hij af en toe ’s nachts naar televisie zonder geluid, het wou hem wel eens kalmeren. Niet nu.

Woef had gegromd toen het commerciële duo het appartement verliet, maar onmiddellijk blij gekwispeld toen hij zag dat het baasje zijn riem uit de kast pakte. Ze gingen naar buiten !

In het midden van Diederik’s voorhoofd begon zich een zo krampachtige frons te vertonen dat hij in de huid sneed. Alsof hij voorgoed in de stand van zijn woedende gezicht gekerfd zou blijven staan. Diederik’s ogen schoten vuur.

Na eerst een wandeling en daarna de autorit naar zijn moeder was Woef uitzinnig van vreugde. Wel keek hij met één oor halfmast om toen hij leek te begrijpen dat het baasje zonder hem wegging. Niet dat hij nooit eerder bij Diederik’s moeder had gelogeerd. Dus zo ongewoon was het eigenlijk niet. Je zou bijna denken dat het stomme beest zich zorgen maakte.

(meer)

Per 1 mei is de wietpas in het Zuiden van Nederland ingevoerd. Nu al, krap twee weken na dato, zijn de gevolgen precies zoals voorspeld door de tegenstanders.

(meer)

Zo was hij ineens bij de redactievergaderingen aanwezig, binnengehaald door onze hoofdredacteur: Arjan O. Grote plannen. Gedreven, idealistische ziel. Cultuur en geschiedenis en wereldverbetering in één bierdrinkend mens. Hij begon over een nationale Handschuddag. En die kwam er. En toen poef, was O. weg. Verschwunden. Om ineens pasgeleden weer wekelijks terug aan tafel te schuiven bij onze terrasoverlegjes. Hij was 'terug'. Hij had een mooie expositie gedaan in Indonesië of all places. En daar had hij meteen ook een kwartetspelletje van laten maken. Vol met mensen die om politieke redenen omgelegd zijn (en één setje serieus bedreigden die desalniettemin nog leven).

We hebben hier op de redactie al een paar potjes gespeeld. En verwachten, nee, eisen nu van hem een uitgebreidere toelichting van het project. Maar alvast voor de eventueel geïnteresseerde: u kunt dit kwartetspel gewoon kópen. Bij de kunstenaar zelf. Voor een schamele vijftien euro. Er is op dit moment een bescheiden setje in het Indonesisch beschikbaar (maakt het kwartetten echt veel lolliger, overigens) maar er schijnt ook een Nederlandstalig setje te zijn. Informeren mag gewoon bij de kunstenaar zelf of via ons.

Dat u niet denkt dat het hier alleen maar lollige flauwekulletjes zijn die gepubliceerd worden! En nu allemaal stil want volgens mij kom ik zo uit. Mag ik van jou, van de Di Bawah Ancaman... ehm...